طالب میراث که حمایت نکند ......کس به میراث عنایت نکند

غذاهای ایرانی لقمه پرچربی برای همسایگان در فهرست جهانی همانطورکه میراث فرهنگی هویت،شناسنامه،سند و تاریخ ملتهاست غذا و فرهنگ غذايي هر ملت نیزيکي از نشانه هاي تمدن و قدمت آن در بين جوامع مختلف می باشد توقع تنوع غذاي ايراني با اين قدمت طولاني انتظار منطقی است اما شوربختانه با این تنوع و قدمت ، تعداد اين غذاهاي اصيل ايراني امرورز روي گاز خانه ها پخته مي شود به تعداد انگشتان دودست هم نمی رسد. ایرانی ها از گذشته های دور گوشت و برنج را اندک مصرف می کردند بیشترین غذایشان گیاهی و دریایی بود. نام دو روستای اسفناج از توابع زنجان با قدمت هفتصد ساله و یا نام روستای کرفس در رزن همدان با ششصد سال عمر تاریخی گواه مطلب است. ایرانیان باستان از عهد هخامنشی به خواص عملی هنرخوان آرایی از دربارهخامنشی به طبقه مرفه راه یافت .بنا بر قول استرابون، غذای روزانه جوانان پارسی پس از ورزش، نان و نان شیرینی و بولاغ اوتی و نمک و عسل بود. همچنین رسوم و آداب تغذیه پارسیها در دوران هخامنشی، کم و بیش در بین سایر اتباع امپراطوری ایران و از جمله مردم بابل نیز متداول گردید.صید ماهی و مصرف گوشت بین ایرانیان قدیم که بطور وسیع به آب رودخانه ها و دریاها دسترسی داشته اند رایج و متداول بوده و هرودرت نیز در تاریخ خود بآن اشاره اجمالی کرده است .وضعیت مناسب آب و هوایی کشت انواع حبوبات و صیفیجات را فراهم کرده بود. در زمانی

بقاع مذهبی علی رغم پشتوانه دینی و از حمایت مردمی برخورداربودن هم نتوانسته اند از تخریب رهایی یابند.امامزاده علی بن مجاهد از بقاع باسابقه و تاریخ دار تبریز است و ازدیرباز محل زیارت و توجه اهالی این شهر بوده که متاسفانه بدلیل کم توجهی مسولان میراث فرهنگی در حال تخریب است.آستان مقدس امامزاده علی بن مجاهد در دوره سلجوقیان ساخته شده است و در بین اهالی شهر تبریز به «چهار منار» نیز مشهور است. تاریخ دقیق ساخت بنای اولیه بقعه معلوم نیست و در ادوار مختلف تعمیر شده است. بر اساس کتیبه ی نصب شده در سمت راست ورودی مسجد امام حسن مجتبی (علیه السلام) تعمیر آن در سال 1280 ق صورت گرفته است. متن آن چنین است:صرف تعمیر جدید این بقعه ی مبارکه حسب الامر نواب عالیه حاجیه شهزاده دامت شوکت ها، صبیه ی مرحمت و غفران پناه نواب نایب السلطنه ی مرحوم ابن فتحعلی شاه قاجار اطاب الله ثراه سمت اتمام پذیرفت. سنه 1280.كارنگ بنای قدیمی بقعه را از نزدیک دیده و آن را چنین توصیف می کند:«حیاط مقبره، دالان باریکی دارد، در سمت جنوبی آن مسجدی با یک گنبد و دو سمت شمالی آن حیاط کوچک سرایدار و مجاور قرار گرفته است. در انتهای شرقی حیاط بزرگ، رو به روی در ورودی، یک مقبره تیرپوش و یک بقعه با گنبدی بزرگ و چهار مناره ی افراشته بدون کلاهک در چهار گوشه ی آن به چشم می خورد. مقبره نخستین به منزله دهلیز بقعه است و از سوی جنوبی آن دری به در

اردبیل از شهر مقدس تا شهر فرهنگ و هنر و تمدن اَردَبیل (نام باستان: اورتا ائل) نام آن ریشه در اوستایی دارد که از واژه «آرتا» (بهمعنی مقدس که در فارسی میانه تبدیل به «ارد» شدهاست و در کلماتی نظیر اردشیر، اردوان ، اردستان، اردکان آمدهاست) و «ویل» به معنی شهر تشکیل شدهاست.شهری با داشتن تاریخ هفت هزار ساله در زمینه تمدن، فرهنگ، هنر و بویژه معماری اصیل ایرانی – اسلامی از تنوع بسیاری برخوردار بوده و می توان نمونه هایی از این معماری اصیل را در خانه های تاریخی به عنوان ظرفیت گردشگری مشاهده کرد، خانه های تاریخی که در بافت قدیمی مرکز شهر واقع شده اند ومربوط به دوره قاجار هستند که با توجه به نوع معماری و ساخت منحصر به فرد و قدمت خود بخشی از تاریخ این منطقه را تعریف می کنند.مهمترین ویژگی خانه های تاریخی آن تناسب با شرایط جوی منطقه بوده و به دلیل موقعیت جغرافیایی و آب و هوای سرد و کوهستانی معماری خانه های اردبیل متناسب با این شرایط ساخته شده و این از جذابیت ممتازی برای گردشگران برخوردار است.از جمله اصول به کار رفته در معماری این خانه ها می توان به استفاده از پلان متراکم و فشرده، استفاده از مصالحی با ظرفیت و عایق حرارتی مناسب، به حداقل رساندن میزان تعویض هوای داخلی و تهویه طبیعی و جلوگیری از ایجاد سوز در داخل و خروج حرارت داخلی به خارج از ساختمان و انتخاب بامهای مسطح و نگهداری برف بر روی ب

دهکده دیزبن برسرراه لاهیجان به لنگرود میان لیالستان ودیوشل واقع شده است.برکوهی که درپشت این آبادی است غاربزرگی بوده که روزی پناهگاه راهزنان بودوباپناه بردن بدان درامنیت بودندوبدون پروابه غارت اموال مردم ادامه می دادند.چنین مشهوراست که روزی تاجری لاهیجانی درصندوقچه جواهرات عوض جواهرمارهای سمی گذاشت.دزدان صندوقچه را زدند و به پناهگاه خودبردند و چون درصندوقچه راگشودند با نیش مارها مواجه شدند و به هلاکت رسیدند.وخلایق را از آزار راهزنان خلاص کرد.وشایدقبل ازساخته شدن این آبادی،دزدان آنجا مشغول راهزنی بوده اند.وطبق اظهارگملین روسهادرسال ۴۸-۱۱۳۸ه.ق.هنگام اشغال گیلان خواستندتاغار را به هوای گنجینه ای که دران هست منهدم سازند.وبدین جهت که آنجامحل دزدان بود آنجا را دیزبن یا دزدبن می گفتند.ولی برخی را اعتقادبرآن است که دیز در لغت به معنای دز و دژ است که درحقیقت دژبان بوده است چون این جا محل اقامت محافظ شاهان لاهیجان بوده است.بامراجعه به تاریخ معلوم می شود گورسالوک مرداویج ازسرداران بنام شاهان کیایی لاهیجان که از رزم آزمودگان دیلم بوددراین قریه قراردارد.میرظهیرالدین مرعشی درکتاب تاریخ گیلان ودیلمستان می نویسد:سالوک مرداویج یکی ازطرفداران واطرافیان سیدعلی کیابوداما بعدا با او دشمنی ورزید وعلیه او قیام کرد بعدها امیرعلماءالدین فومنی اورابه یاری سیدحسن کیاکه باسیدهادی کیامخالفت داشت فرستاد.چون به ک

از معماری ابرکو در یک دهه دیگر نه بزرگی می ماند و نه برگی،در کنار گنبدعالی، سرو ۴۵۰۰ ساله، خندقهای سنگی، خانه آقازاده و دهها اثر تاریخی دیگری که شهرت جهانی یافتهاند، بافت تاریخی ارزشمندی نیز در این شهر قرار دارد.این بافت تاریخی متشکل از خانههای زیبای تاریخی، قلعه، مسجد، حمام و دهها عنصر زیبای دیگر تاریخی است که ریشه در هنر معماری و خلاقیت مردم این دیار دارد و همین ویژگیهای منحصر بهفرد سبب شد بافت تاریخی ابرکوه پس از سالها پیگیری ثبت ملی شود.اما این ثبت ملی نه مانع از تخریب ها و تهدید ها شد و نه توجه مسولان را به بافت زیبای آن جلب کرد امروزه آنچه در این دیار جلب توجه می کند ویرانی بناهای تاریخی است.

داعش رفت، نرفت،داستانش تمام شد،تمام نشد،می آید ،نمی آید،در پوشش شیطانی دیگر ظاهر می شود، نمی شود،داعش در ذهن بشریت تا ابد می ماند ، نمی ماند مهم نیست. مهم این است فاجعه ای که این قوم جاعل و جاهل،فاسد و فاسق،علیل و ذلیل،ابلیس و مفلس،خناس و صاغر،و..در تاریخ بشریت انجام داده است هرگز فراموش شدنی نیست.از ذهن انسانها زدوده نمی شود.داستانش اگر چه در صحنه های جنگ تمام شده است اما در کتاب ها ادامه خواهد داشت.در کتاب ها تصاویرزشت آنها باقی خواهد ماند .بیشک کشتارهای بیرحمانه و دیگر اعمال جنایتکارانه این گروه تروریستی آنقدر فجیع و ظالمانه بود که دیگر اعمال ضد بشریاش را زیر سایه میبرد اما نباید فراموش کنیم که این گروه علاوه بر جان انسانها، هویت، تاریخ و میراث تمدنی ملتها در یکی از کهنترین مناطق